- Hoi mam, ik ben het Uw zoon! -

Jongen! Wat is dat lang geleden!
Waarom laat je toch niets van je horen al die jaren?

- Tsja, we hebben hier op het eiland maar één telefoon en
ik had geen beltegoed.
Bovendien was er een wachtlijst. -

Je moeder liep zich zorgen te maken, dat kan je je niet voorstellen!
Hier in de buurt dacht iedereen dat je aan de drugs was gegaan.

- Nee Mam, ik heb nog nooit drugs aangeraakt!
Het was zomaar.
Er werd aangebeld, ik deed open en werd meegenomen
naar een tropisch eiland.
Binnenkort horen we waarom dat was. -

Nou, we zijn benieuwd!
Want ze nemen je heus niet zomaar mee.
Eet je wel goed jongen? En draag je schoon ondergoed?

- Ja Mam we krijgen elke maand een schone oranje overall en
soms zelfs eerder als de overall onder het bloed zit
na een gesprek met de amerikanen die ons hier verzorgen.-

Gelukkig maar want je vader heeft je altijd al gewaarschuwd
toen je je baard liet staan en een jurk aantrok!

- Dat is wat anders Mam! Maar ik moet nu ophangen.
Er staat een soldaat op mijn voetzolen te slaan met
een spaans rietje.
Dat betekent dat de lunch klaar staat.
Prettige kerstdagen alvast en volgend jaar bel ik
misschien weer! -

Guantanamo-verdachten mogen naar huis bellen